مردی را روی زمین می‌بینید و متوجه خون و استخوان بیرون‌زده از ساق پایش می‌شوید. اولین کار چیست؟

توضیح

اول بررسی کن که مصدوم هوشیار است و نفس می‌کشد.

شکستگی باز با استخوان بیرون‌زده تصویر تکان‌دهنده‌ای می‌سازد و همین باعث می‌شود امدادگر بی‌تجربه مستقیم سراغ پا برود. اما ترتیب کمک اولیه بر اساس سرعت کشندگی تنظیم شده است، نه بر اساس ظاهر آسیب: راه هوایی و تنفس در چند دقیقه جان می‌گیرند، در حالی که شکستگی ساق حتی با خونریزی، معمولاً چنین شتابی ندارد.

بررسی هوشیاری و تنفس چند ثانیه بیشتر طول نمی‌کشد و تعیین‌کنندهٔ همهٔ گام‌های بعدی است. اگر مصدوم پاسخ نمی‌دهد و نفس نمی‌کشد، باید فوراً احیای قلبی-ریوی را شروع کنی و هر کاری روی پا در آن لحظه بی‌معنی است. اگر نفس می‌کشد، نوبت کنترل خونریزی، بی‌حرکت کردن پا و پوشاندن زخم می‌رسد. همین بررسی همچنین اطلاعاتی می‌سازد که هنگام تماس با اورژانس باید بگویی: هوشیار است یا نه، نفس می‌کشد یا نه.

تلهٔ آزمون این است که «آمبولانس خبر کن» ذاتاً غلط نیست و حتماً باید انجام شود؛ فقط جایش در ترتیب متفاوت است. همین‌طور بی‌حرکت کردن پا کار درستی است، اما اقدامی است که پس از اطمینان از تنفس انجام می‌شود. قاعده را ساده نگه دار: اول ارزیابی حیات، بعد تماس، بعد درمان آسیب.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• آمبولانس خبر کنید. — تماس با اورژانس لازم است، ولی چند ثانیه بررسی هوشیاری و تنفس مقدم بر آن است تا بدانی باید احیا را شروع کنی و چه اطلاعاتی به اپراتور بدهی.
• پا را بی‌حرکت کنید. — بی‌حرکت کردن پا اقدام درستی در شکستگی است، اما مرحلهٔ بعد است؛ اگر مصدوم نفس نکشد، آتل بستن هیچ جانی را نجات نمی‌دهد.