به کدام‌یک از مصدومان تصادف اول کمک می‌کنید؟

توضیح

مرد بیهوش.

در هر صحنه‌ای که چند مصدوم دارد، اولویت با تهدید فوری زندگی است، نه با شدت ظاهری آسیب یا شدت ناراحتی مصدوم. سطح هوشیاری حساس‌ترین نشانهٔ خطر است: کسی که پاسخ نمی‌دهد ممکن است راه هوایی‌اش با زبان یا محتویات معده بسته شده باشد و در چند دقیقه به ایست تنفسی و سپس ایست قلبی برسد. آسیب مغزیِ برگشت‌ناپذیر تنها چند دقیقه پس از قطع اکسیژن‌رسانی شروع می‌شود.

بقیهٔ مصدومان این صحنه، هرچند نیازمند کمک‌اند، پنجرهٔ زمانی بازتری دارند. ترس و اضطراب زن باردار یک وضعیت روانی است و دقایقی تأخیر آن را کشنده نمی‌کند؛ خراشیدگی کودک آسیب سطحی است؛ دست شکسته دردناک و ناتوان‌کننده است اما در چند دقیقه جان نمی‌گیرد. پس ترتیب درست چنین است: اول تهدید حیات، بعد خونریزی شدید، بعد شکستگی‌ها و در آخر آسیب‌های سطحی و حمایت روانی.

تلهٔ آزمون کاملاً عاطفی است. زن باردار و کودک، احساس فوریت می‌سازند و آزمون‌دهنده را از معیار پزشکی دور می‌کنند. معیار را ساده حفظ کن: هرکس که پاسخ نمی‌دهد یا نفس نمی‌کشد، بدون استثنا اول است. بلافاصله پس از رسیدن به او هوشیاری و تنفس را بررسی کن، راه هوایی را باز کن و اورژانس را خبر کن.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• زن باردار ترسیده. — ترس و بارداری صحنه را احساسی می‌کند، اما ترس یک تهدید فوری برای زندگی نیست و چند دقیقه تأخیر در آرام کردن او پیامد کشنده ندارد.
• کودک دارای خراشیدگی. — خراشیدگی آسیب سطحی است؛ سن کم مصدوم اولویت پزشکی نمی‌سازد و کودکِ هوشیار در صف بعد از مصدوم بیهوش قرار می‌گیرد.
• مرد با دست شکسته. — شکستگی دست بسیار دردناک و آشکار است و به همین دلیل توجه را جلب می‌کند، ولی بدون خونریزی شدید، تهدید فوری حیات به شمار نمی‌رود.