خط‌کشی عمودی روی نرده‌ها هشدار می‌دهد:

توضیح

دربارهٔ تردد در قطعهٔ خطرناک جاده.

نوارهای مورّب سیاه و سفید روی نرده‌ها و حفاظ‌های کنار جاده — همان‌هایی که در تصویر در امتداد لبهٔ راه کوهستانی و پیش از پیچ دیده می‌شوند — یک پیام کلی دارند: تو در قطعه‌ای خطرناک از راه حرکت می‌کنی. این خط‌کشی نوعِ خطر را نام نمی‌برد؛ فقط مرز راه و خودِ حفاظ را در شب، مه و باران قابل تشخیص می‌کند و به تو می‌گوید حاشیهٔ خطا اینجا کم است.

منطق ایمنی را از همان تصویر می‌شود خواند: سمت راست، دیوارهٔ صخره‌ای و سمت چپ، شیب و درّه است؛ عرض راه محدود و پیچ نزدیک است. در چنین نقطه‌ای اشتباه در تخمین لبهٔ سواره‌رو یعنی برخورد با حفاظ یا سقوط. نوارهای بازتابندهٔ سیاه و سفید لبهٔ واقعی راه را حتی وقتی خط‌کشی افقی زیر گرد و خاک یا برف پنهان است نشان می‌دهند و راننده را وادار می‌کنند سرعت را برای شعاع پیچ تنظیم کند.

نکتهٔ آزمونی: خط‌کشی عمودی روی حفاظ‌ها هشدارِ عمومیِ «قطعهٔ خطرناک» است. اگر خطر مشخصی مثل گذرگاه راه‌آهن یا تقاطع در پیش باشد، آن را با تابلو به تو اعلام می‌کنند، نه با رنگ‌آمیزی نرده.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• درباره نزدیک شدن به گذرگاه راه‌آهن. — نزدیک شدن به گذرگاه راه‌آهن با تابلو و علائم مخصوص خودش اعلام می‌شود؛ در تصویر هم نه ریلی هست و نه راه‌بندی.
• درباره نزدیک شدن به تقاطع خطرناک. — تقاطع خطرناک هم با تابلوی هشداری معرفی می‌شود؛ رنگ‌آمیزی حفاظ کنار جاده به نوع تقاطع پیشِ رو اشاره‌ای ندارد.