راننده هنگام نزدیک شدن به تقاطعی با «خط ایست» و چراغ سبز چه باید بکند؟

توضیح

بدون توقف از تقاطع عبور کن.

«خط ایست» به‌خودی‌خود دستور توقف نیست؛ فقط محلی را مشخص می‌کند که اگر توقف لازم شد، دقیقاً همان‌جا بایستی. الزام به ایستادن را چراغ قرمز، چراغ زرد، تابلوی ایست یا اشارهٔ افسر پلیس ایجاد می‌کند، نه خط‌کشی روی آسفالت. وقتی چراغ سبز است، حرکت مجاز است و باید بدون توقف از تقاطع بگذری.

دلیل ایمنی این قاعده در پیوستگی جریان ترافیک است. راننده‌ای که پشت سرت با سرعت شهری نزدیک می‌شود، انتظار دارد صف روی چراغ سبز راه بیفتد؛ ایستادن ناگهانی روی خط ایست یکی از رایج‌ترین علت‌های برخورد از پشت در تقاطع‌هاست. افزون بر آن، هر توقف بی‌دلیل چند ثانیه از زمان محدود چراغ سبز را می‌سوزاند و صف را به تقاطع قبلی می‌کشاند.

نکتهٔ حفظ‌کردنی: خط ایست «محل توقف» است، نه «دستور توقف». تلهٔ آزمون هم دقیقاً همین است؛ نام خط ذهن را به سمت ایستادن می‌برد. البته چراغ سبز مجوز بی‌قیدوشرط نیست: اگر آن‌سوی تقاطع راه‌بندان است و احتمال دارد وسط تقاطع گیر کنی، حق ورود نداری؛ همچنین باید به عابرانی که عبورشان را تمام می‌کنند و به وسایل نقلیه‌ای که مانورشان در تقاطع ناتمام مانده حق تقدم بدهی.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• در «خط ایست» توقف کند و سپس به حرکت ادامه دهد. — توقف روی خط ایست فقط وقتی الزامی است که سیگنال یا تابلوی منع‌کننده‌ای وجود داشته باشد؛ با چراغ سبز، ایستادن نه لازم است و نه بی‌خطر، چون خودروی پشت‌سر انتظار حرکت دارد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»