به‌عنوان علامت توقف قطار به کار می‌رود:

توضیح

حرکت دورانی دست: در روز با پارچه‌ای پررنگ یا هر شیء کاملاً قابل‌رؤیت و در شب با مشعل یا چراغ‌دستی.

این علامت وقتی به کار می‌آید که وسیله نقلیه‌ای روی گذرگاه راه‌آهن متوقف یا خراب شده باشد. راننده موظف است اول سرنشینان را پیاده کند و برای خارج کردن خودرو از روی ریل اقدام کند، و همزمان اگر امکان دارد دو نفر را در دو جهت در امتداد خط آهن بفرستد تا در صورت رسیدن قطار به لوکوموتیوران علامت توقف بدهند. آن علامت، همین حرکت دورانی دست است.

دلیل انتخاب این حرکت کاملاً فنی است: یک قطار باری برای ایستادن به صدها متر و گاهی نزدیک به یک کیلومتر مسافت نیاز دارد، پس علامت باید از فاصلهٔ خیلی دور دیده شود و با هر تکان تصادفی دست اشتباه گرفته نشود. چرخش پیوستهٔ دست همراه با یک شیء پررنگ در روز یا نور در شب، الگویی است که چشم از دور تشخیص می‌دهد و لوکوموتیوران بلافاصله ترمز اضطراری می‌گیرد.

نکتهٔ حفظ‌کردنی ساده است: «حرکت دورانی = توقف قطار». روز، پارچهٔ پررنگ یا هر شیء کاملاً قابل‌رؤیت؛ شب، مشعل یا چراغ‌دستی. اگر روی گذرگاه گیر افتادی، معطل تعمیر خودرو نمان؛ اولویت اول خارج کردن آدم‌ها و بعد رساندن همین علامت به قطار است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• دستِ بالا برده‌شده بالای سر همراه با صفحه یا پرچم قرمز. — بالا بردن دست با صفحه یا پرچم قرمز رسمی به‌نظر می‌رسد، اما علامت پذیرفته‌شده برای متوقف کردن قطار حرکت دورانی دست است، نه دستِ ثابتِ بالا رفته.
• دستِ دراز شده به جلو. — دستِ دراز شده به جلو هیچ معنایی به‌عنوان علامت توقف ندارد و از فاصلهٔ دور اصلاً دیده و تفکیک نمی‌شود.
• دستِ دراز شده به جلو که بالا و پایین تکان می‌خورد. — تکان دادن دستِ درازشده به بالا و پایین، اشاره‌ای رایج برای کم کردن سرعتِ وسایل نقلیهٔ جاده‌ای است و ربطی به علامت توقف قطار ندارد.

مبنای قانونی: قواعد راهنمایی و رانندگی جمهوری ارمنستان