طبق قانون ج.ا.، توقف اضطراری محسوب می‌شود:

توضیح

همهٔ موارد ذکرشده.

طبق تعریف قانون، توقف اضطراری وضعیتی است که در آن حرکت وسیله نقلیه به خواستِ راننده قطع نمی‌شود، بلکه شرایط بیرونی یا خودِ وسیله نقلیه آن را تحمیل می‌کند. به همین دلیل هر سه حالتِ فهرست‌شده زیر همین عنوان می‌آیند: روشن شدن ناگهانی چراغ ممنوعهٔ راهنمایی، ایجاد راه‌بندان در راه، و بی‌حرکت شدن وسیله نقلیه بر اثر نقص فنی، وضعیت جسمی یا روانی راننده یا سرنشین، یا وضعیت بار.

نقطهٔ مشترک این سه، نبودِ اراده است. در توقف و پارک، تو تصمیم می‌گیری بایستی؛ در توقف اضطراری تصمیم از تو گرفته شده است. همین تفاوت آثار حقوقی متفاوتی می‌سازد: توقف اضطراری در جایی که توقف ممنوع است تخلف شمرده نمی‌شود، اما در عوض تکالیف تازه‌ای بر دوشت می‌گذارد.

آن تکالیف را به خاطر بسپار: چراغ‌های هشدار را روشن کن، مثلث خطر را در فاصلهٔ مناسب پشت خودرو بگذار و در اولین فرصت ممکن وسیله نقلیه را از سواره‌رو بیرون ببر. دلیل ایمنی روشن است؛ خودروی بی‌حرکت روی مسیر یک مانع پیش‌بینی‌نشده است و رانندهٔ پشت‌سر تنها وقتی می‌تواند به‌موقع واکنش نشان دهد که از دور آن را ببیند.

تلهٔ آزمون، فهرست‌های ناقص است: هر گزینه به‌تنهایی درست به نظر می‌رسد و همین ذهن را قانع می‌کند؛ اما چون هر سه در تعریف قانون می‌گنجند، پاسخ «همهٔ موارد» است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• قطع حرکت به دلیل روشن شدن ناگهانی چراغ ممنوعه راهنما. — این حالت واقعاً یکی از مصادیق توقف اضطراری است، اما تنها مصداق آن نیست؛ انتخاب آن یعنی کنار گذاشتن دو حالت دیگری که تعریف قانون آنها را هم دربر می‌گیرد.
• قطع حرکت به دلیل ایجاد راه‌بندان در راه. — راه‌بندان هم توقف اضطراری به شمار می‌آید، ولی باز هم فهرست را کامل نمی‌کند.
• بی‌حرکت کردن وسیله نقلیه به دلیل خطر یا مانع دیگری که در راه پدید آمده و ناشی از نقص فنی وسیله نقلیه، وضعیت جسمی و (یا) روانی راننده (سرنشین) و (یا) حمل بار است. — این بند دقیق‌ترین و مفصل‌ترین توصیف را دارد و به همین دلیل وسوسه‌کننده است، اما دو حالت دیگرِ فهرست را حذف می‌کند.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»