طبق قانون ج.ا.، توقف محسوب می‌شود:

توضیح

بی‌حرکت کردن عمدی وسیله نقلیه تا ۵ دقیقه، یا به‌اندازهٔ زمان لازم برای سوار و پیاده شدن مسافر و بارگیری و تخلیه بار.

تعریف توقف دو شاخه دارد و باید هر دو را با هم به خاطر بسپاری: بی‌حرکت کردنِ عمدیِ وسیله نقلیه تا ۵ دقیقه، یا برای مدتی که برای سوار و پیاده شدن مسافر یا بارگیری و تخلیه بار لازم است.

شاخهٔ دوم همان جایی است که داوطلبان اشتباه می‌کنند: اگر مشغول تخلیهٔ بار باشی، حتی اگر کار ده دقیقه طول بکشد، باز هم توقف است و نه پارک. یعنی معیار فقط عدد ۵ دقیقه نیست؛ هدفِ ایستادن هم به همان اندازه تعیین‌کننده است. به‌محض اینکه آن هدف تمام شود و وسیله نقلیه همچنان بماند، وضعیت به پارک تبدیل می‌شود.

این تفکیک اثر مستقیم بر خواندن تابلوها دارد. جایی که تابلوی «پارک ممنوع» نصب است، می‌توانی برای پیاده کردن مسافر بایستی؛ جایی که تابلوی «توقف ممنوع» هست، حتی همین کار هم ممنوع است. دلیل ایمنی هم روشن است: وسیله نقلیهٔ متوقف در نقطهٔ حساس — نزدیک تقاطع، کنار خط ممتد، جلوی ایستگاه — دید را می‌بندد و همان چند لحظه کافی است تا عابری که از پشتش بیرون می‌آید دیده نشود.

نکتهٔ آزمونی: روی واژهٔ «عمدی» مکث کن. ایستادنِ ناشی از چراغ قرمز یا راه‌بندان اصلاً در این تعریف نمی‌گنجد و موضوع بحث دیگری است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• بی‌حرکت کردن وسیله نقلیه در پی درخواست سرنشین. — درخواست مسافر در تعریف قانونی توقف نقشی ندارد؛ معیار، عمدی بودنِ ایستادن و مدت یا هدف آن است، نه اینکه چه کسی آن را خواسته باشد.
• بی‌حرکت کردن عمدی وسیله نقلیه برای بیش از ۵ دقیقه، اگر مربوط به سوار و پیاده کردن مسافر یا بارگیری و تخلیه بار نباشد. — این توصیفِ پارک است، نه توقف — و ضمناً نسخهٔ ناقص آن. عبارت «بیش از ۵ دقیقه» نشان می‌دهد که سراغ مفهوم دیگری رفته‌ای.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»