طبق قانون ج.ا. «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»، «پارک» عبارت است از:

توضیح

بی‌حرکت نگه داشتن وسیله برای بیش از ۵ دقیقه، وقتی به سوار و پیاده شدن مسافر یا بارگیری و تخلیه مربوط نباشد.

قانون بی‌حرکت ماندن خودرو را با دو معیار از هم جدا می‌کند: مدت، و هدف. مرز زمانی عدد ۵ دقیقه است — همین عدد را دقیق حفظ کنید — و در کنارش یک استثنای هدف‌محور وجود دارد: اگر بی‌حرکتی برای سوار یا پیاده کردن مسافر یا بارگیری و تخلیهٔ بار باشد، تا زمانی که آن کار لازم دارد در دستهٔ کوتاه باقی می‌ماند، حتی اگر از ۵ دقیقه بگذرد. هرچه بیرون از این هدف باشد و بیش از ۵ دقیقه طول بکشد، بی‌حرکتی طولانی به شمار می‌آید.

دلیل فنی این تفکیک، اشغال فضای جاده است. ایستادن کوتاه بخشی از جریان طبیعی ترافیک است و ناچار؛ اما خودرویی که برای مدت طولانی و بدون کار مشخصی سر جای خود مانده، عملاً یک عرض از خط عبور را از شبکه حذف می‌کند و دید و مسیر دیگران را می‌بندد. به همین دلیل تابلوها و جریمه‌ها برای این دو حالت فرق دارند: در مرکز ایروان محدودیت‌های ایستادن کوتاه و بی‌حرکتی طولانی جداگانه علامت‌گذاری می‌شود و باید بدانید کدام تابلو کدام حالت را ممنوع کرده است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• بی‌حرکت نگه داشتن وسیله تا ۵ دقیقه و (یا) به مدت لازم برای سوار/پیاده شدن و (یا) بارگیری/تخلیه — این تعریف حالت مقابل را توصیف می‌کند — بی‌حرکتی کوتاه تا ۵ دقیقه یا برای سوار و پیاده شدن — که همان دستهٔ سبک‌تر و مجازتر است.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»