برای محافظت از خود در برابر عفونت هنگام کمک‌های اولیه، باید:

توضیح

از تماس مستقیم با زخم بپرهیز و فقط با دستکش استریل کمک کن.

خون و ترشحات مصدوم می‌توانند حامل ویروس‌هایی مثل هپاتیت «B»، هپاتیت «C» و «HIV» باشند و راه ورودشان به بدن تو، بریدگی‌های کوچک دست، پوست خراشیده و مخاط چشم و دهان است. به همین دلیل اولین قدم هر کمک اولیه، برقرار کردن یک سد فیزیکی است: دستکش.

اگر دستکش نداری، دلیل رها کردن مصدوم نیست؛ از هر مانع در دسترس استفاده کن — کیسهٔ پلاستیکی تمیز، پارچهٔ چندلایه یا حتی خودِ پانسمان. دست‌هایت را بعد از کمک با آب و صابون بشوی و تا وقتی دست‌هایت آلوده است، به صورت و چشمت دست نزن. برای تنفس مصنوعی هم اگر ماسک یا محافظ صورت در جعبهٔ کمک‌های اولیه داری، از آن استفاده کن.

منطق ایمنی این قاعده روشن است: کمک‌دهنده‌ای که خودش به مصدوم دوم تبدیل شود، هم خودش را از دست داده و هم کمک را. در صحنهٔ تصادف اولین ارزیابی همیشه ارزیابی امنیت خودت است؛ بعد امنیت صحنه و بعد وضعیت مصدوم.

تلهٔ آزمون، برداشت غلط از همین قاعده است: محافظت از خود یعنی استفاده از وسیلهٔ محافظ، نه خودداری از کمک. مصدومی که خونریزی شدید دارد بیشترین نیاز فوری را دارد و رها کردن او دقیقاً نتیجهٔ عکس هدف قاعده است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• از کمک به مصدومانی که خونریزی شدید دارند خودداری کنید. — خودداری از کمک به مصدوم دچار خونریزی شدید نتیجهٔ وارونهٔ قاعده است؛ محافظت از خود با دستکش و مانع انجام می‌شود، نه با کنار کشیدن از فوری‌ترین مصدوم صحنه.