اگر مصدوم بیهوش نفس می‌کشد، لازم است:

توضیح

او را به پهلو برگردان و سرش را به عقب و بالا نگه دار.

مصدوم بی‌هوشی که نفس می‌کشد، بیشتر از هر چیز به یک چیز نیاز دارد: راه هوایی باز. در بی‌هوشی، عضلات شل می‌شوند و ریشهٔ زبان به عقب می‌افتد؛ اگر مصدوم به پشت خوابیده باشد همین زبان می‌تواند حلق را ببندد و کسی که هنوز نفس می‌کشید، ظرف چند دقیقه خفه شود.

خطر دوم، ترشحات است. مصدوم بی‌هوش رفلکس سرفه و بلع ندارد، پس خون، بزاق یا محتویات معده به‌جای بیرون آمدن وارد نای می‌شود. وضعیت به پهلو هر دو مشکل را با جاذبه حل می‌کند: زبان به جلو می‌افتد و مایعات از گوشهٔ دهان بیرون می‌ریزند. کمی به عقب خم کردن سر هم مسیر هوا را در امتداد مستقیم نگه می‌دارد.

پس از قرار دادن مصدوم در این وضعیت، رهایش نکن. هر دقیقه تنفس را کنترل کن، بدنش را گرم نگه دار و منتظر آمبولانس بمان. اگر تنفس قطع شد، او را به پشت برگردان و احیای قلبی-ریوی را شروع کن.

تلهٔ آزمون، کارهای قدیمی و ظاهراً منطقی است؛ مثل بیرون کشیدن زبان. آنچه زبان را از حلق بلند می‌کند، بالا آوردن چانه و وضعیت پهلو است، نه کشیدن زبان با دست.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• او را به پشت بخوابانید. — خواباندن به پشت بدترین وضعیت برای مصدوم بی‌هوش است؛ زبان به عقب می‌افتد و اگر استفراغ کند، مسیر مایع مستقیم به سمت ریه است.
• دهانش را باز کنید و زبانش را بیرون بکشید. — باز کردن دهان و بیرون کشیدن زبان روشی منسوخ و آسیب‌زننده است؛ راه هوایی با بالا آوردن چانه و وضعیت پهلو باز می‌شود، نه با دست بردن در دهان مصدوم.