وقتی مصدوم بیهوش پیدا می‌شود، اولین کار این است که:

توضیح

راه تنفس را باز کن و بررسی کن که نفس می‌کشد یا نه.

همهٔ تصمیم‌های بعدی به یک پاسخ وابسته‌اند: این مصدوم نفس می‌کشد یا نه. تا وقتی این را ندانی، نمی‌توانی بدانی باید احیای قلبی-ریوی شروع کنی یا او را در وضعیت پهلو بگذاری. به همین دلیل ارزیابی راه هوایی و تنفس در همهٔ پروتکل‌ها اولین گام است، نه یکی از گام‌ها.

ترتیب عملی ساده است: ابتدا پاسخ‌دهی را با صدا و تکان دادن شانه بررسی کن؛ اگر واکنشی نبود، یک دست را روی پیشانی بگذار، با دو انگشت چانه را بالا بیاور و سر را کمی به عقب خم کن تا زبان از پشت حلق کنار برود. سپس ده ثانیه ببین، بشنو و حس کن: حرکت قفسهٔ سینه، صدای تنفس و جریان هوا روی گونه‌ات. اگر تنفس طبیعی نبود، بلافاصله احیا را شروع کن؛ اگر بود، مصدوم را در وضعیت پایدار به پهلو بگذار.

تلهٔ این سوال، گزینه‌های «درست ولی در جای اشتباه» است. پهلو خواباندن و حفظ دمای بدن هر دو کارهای لازمی هستند، اما بعد از تأیید تنفس معنا پیدا می‌کنند. اگر اول مصدوم را جابه‌جا کنی، ممکن است دقایق طلایی احیا را از دست بدهی.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• به او آب سرد بدهید بنوشد. — دادن آب به مصدوم بی‌هوش خطرناک است؛ او رفلکس بلع ندارد و مایع مستقیم وارد راه هوایی می‌شود.
• مصدوم را به پهلو، در وضعیت راحت قرار دهید. — قرار دادن در وضعیت پهلو اقدام درستی است، اما فقط بعد از آنکه مطمئن شدی مصدوم نفس می‌کشد؛ اینجا جای آن در ترتیب اشتباه است.
• دمای طبیعی بدن را حفظ کنید. — حفظ دمای بدن لازم است اما اولویت ندارد؛ کسی که نفس نمی‌کشد با گرم نگه داشتن نجات پیدا نمی‌کند.