مصدوم حادثه را باید از وسیله نقلیه خارج کرد اگر:

توضیح

وقتی صحنه ناامن باشد، مثلاً احتمال انفجار وجود داشته باشد.

قاعدهٔ پایه این است که مصدوم تصادف را در جای خود رها می‌کنی و کمک را همان‌جا می‌رسانی. دلیلش ساده است: هر جابه‌جایی، به‌ویژه بیرون کشیدن از کابین، احتمال جابه‌جا شدن مهره‌های شکسته و آسیب به نخاع را بالا می‌برد و می‌تواند یک آسیب قابل‌درمان را به فلج دائمی تبدیل کند. پس برای بیرون آوردن، باید دلیلی وجود داشته باشد که از خودِ این خطر بزرگ‌تر است.

تنها چیزی که این معادله را تغییر می‌دهد، خطری است که در همان دقایق جان مصدوم را می‌گیرد: آتش‌سوزی، نشت سوخت و احتمال انفجار، غرق شدن، یا واژگونی ناپایدار. در این حالت ماندن در خودرو مرگ قطعی‌تر از خطر جابه‌جایی است و باید مصدوم را در امتداد محور بدن و با حفظ راستای سر، گردن و تنه بیرون بکشی و به فاصلهٔ ایمن ببری.

تلهٔ آزمون این است که «جراحات جدی» شهوداً دلیل خروج به نظر می‌رسد، در حالی که دقیقاً برعکس است: هرچه آسیب جدی‌تر باشد، جابه‌جایی خطرناک‌تر است. مورد سیم برق افتاده روی خودرو هم استثنای مهمی است که باید جداگانه حفظ کنی: تا قطع نشدن جریان، امن‌ترین جا داخل خودرو است، نه بیرون آن.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• مصدوم جراحات جدی داشته باشد. — شدت جراحت دلیل خروج نیست بلکه دلیل احتیاط بیشتر است؛ جابه‌جایی مصدوم با آسیب جدی، خطر آسیب نخاعی و خونریزی داخلی را بالا می‌برد.
• سیم برق روی وسیله نقلیه افتاده باشد. — اگر سیم برق روی خودرو افتاده باشد، خارج شدن سرنشینان آن‌ها را به مسیر عبور جریان به زمین تبدیل می‌کند؛ باید تا قطع جریان داخل خودرو بمانند.