هنگام گردش به چپ موظفیم حق تقدم بدهیم به:

توضیح

به هیچ‌کس؛ حق تقدم با توست.

لوزی زرد یعنی راه اصلی زیر پای توست، اما تابلوی کمکی زیر آن جهت راه اصلی را عوض می‌کند: خط ضخیم از شاخهٔ چپ می‌آید و به مسیر خودِ تو وصل می‌شود. یعنی راه اصلی «شاخهٔ چپ به‌سوی مسیر تو» است و برای ماندن روی راه اصلی باید دقیقاً همان گردش به چپی را انجام بدهی که سوال می‌پرسد.

حالا هر سه وسیله نقلیه را بررسی کن: اتوبوس روبه‌رو و خودروی سواری در شاخهٔ راست، هر دو روی راه فرعی‌اند و موظف‌اند به تو راه بدهند. موتورسیکلت در شاخهٔ چپ روی راه اصلی است، اما میان دو وسیلهٔ روی راه اصلی قاعدهٔ دست راست اجرا می‌شود و او در سمت چپ توست؛ پس باز هم اولویت با توست. عملاً هم مسیرها قطع نمی‌شوند: تو وارد لاین رفتِ شاخهٔ چپ می‌شوی و او در لاین مقابل به راه خود ادامه می‌دهد.

نتیجه اینکه به هیچ‌کس حق تقدم نمی‌دهی، ولی موظفی مانور را با دید کامل و سرعت کم انجام بدهی. تلهٔ آزمون این باور است که «گردش به چپ همیشه یعنی راه دادن به روبه‌رو». اینجا روبه‌رو راه فرعی است. نکتهٔ حفظ‌کردنی: تابلوی کمکی — نه شکل ظاهری تقاطع — تعیین می‌کند چه کسی روی راه اصلی است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• راننده خودروی سواری. — گزینهٔ «خودروی سواری» شاخهٔ راست را اصلی فرض می‌کند؛ تابلوی کمکی نشان می‌دهد راه اصلی از چپ می‌آید، پس شاخهٔ راست فرعی است و باید به تو راه بدهد.
• راننده اتوبوس. — گزینهٔ «اتوبوس» از عادت «هنگام گردش به چپ به روبه‌رو راه بده» می‌آید؛ اما مسیر روبه‌رو در این تقاطع فرعی است و اتوبوس باید منتظر تو بماند.
• راننده موتورسیکلت. — موتورسیکلت تنها وسیله‌ای است که واقعاً روی راه اصلی قرار دارد، ولی در سمت چپ توست و قاعدهٔ دست راست میان دو وسیلهٔ راه اصلی، اولویت را به تو می‌دهد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»