در آسیب‌های بسته بافت نرم اندام‌ها، اولین کار این است که:

توضیح

کمپرس سرد روی محل آسیب بگذار و اندام را بالاتر از سطح قلب نگه دار.

آسیب بستهٔ بافت نرم یعنی کوفتگی، رگ‌به‌رگ شدن یا پیچ‌خوردگی؛ پوست سالم است اما رگ‌های ریز زیر آن پاره شده‌اند و خون و مایع در بافت جمع می‌شود. دو کار اول، هر دو یک هدف دارند: کم کردن همین تجمع.

سرما رگ‌های سطحی را تنگ می‌کند، سرعت خونریزی داخل بافت را پایین می‌آورد و انتقال پیام درد را کند می‌کند؛ نتیجه‌اش تورم و کبودی کمتر و درد کمتر است. بالا نگه داشتن اندام بالاتر از سطح قلب هم کار جاذبه را به نفع تو برمی‌گرداند: بازگشت خون و مایع از اندام آسان‌تر می‌شود و ورم کمتر جمع می‌شود. سرما را مستقیم روی پوست نگذار، پارچه‌ای فاصله بینداز و هر بار حدود بیست دقیقه ادامه بده.

در مقابل، هر چیزی که رگ‌ها را باز کند در ساعت‌های اول زیان‌آور است: گرما، ماساژ، مالیدن و پانسمان الکلی همگی خون‌رسانی موضعی را بیشتر می‌کنند و خون‌مردگی را بزرگ‌تر. گرما جای خودش را دارد، اما روزهای بعد و برای جذب کبودی، نه در لحظهٔ آسیب.

تلهٔ آزمون گزینه‌ای است که نیمی از پاسخ را درست می‌گوید: سرما بله، اما اندام را پایین‌تر از قلب نگه می‌دارد. همان نیمهٔ دوم کل اثر را خنثی می‌کند. اگر تغییر شکل، ناتوانی در تحمل وزن یا درد شدید و پایدار وجود داشت، آسیب را شکستگی فرض کن و اندام را بی‌حرکت کن.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• کمپرس گرم روی محل آسیب بگذارید. — کمپرس گرم رگ‌ها را باز می‌کند و در ساعت‌های اول دقیقاً همان خونریزی داخل بافت را که می‌خواهی متوقف کنی، بیشتر می‌کند.
• کمپرس سرد روی محل آسیب بگذارید و اندام را پایین‌تر از سطح قلب نگه دارید. — سرما درست است اما پایین نگه داشتن اندام کار جاذبه را علیه تو می‌کند؛ خون و مایع در محل آسیب جمع می‌شود و ورم بیشتر می‌شود.
• پانسمان الکلی روی محل آسیب بگذارید. — پانسمان الکلی نه رگ‌ها را جمع می‌کند و نه ورم را کم؛ روی پوست سالم فقط تحریک ایجاد می‌کند و اقدام مؤثر را به تأخیر می‌اندازد.