حین رانندگی، راننده ناگهان از درد شدید قفسه سینه و تنگی نفس شکایت می‌کند. چه باید کرد؟

توضیح

به او بگو فوراً خودرو را متوقف کند و چراغ‌های خطر را روشن کند.

درد شدید و ناگهانی قفسه سینه همراه با تنگی نفس، تا خلاف آن ثابت نشود، نشانهٔ یک رویداد قلبی حاد است. خطر بلافاصله دو لایه دارد: خطر پزشکی برای خودِ راننده و خطر ترافیکی برای همهٔ کسانی که در اطراف او حرکت می‌کنند. رانندهٔ دچار حملهٔ قلبی ممکن است در چند ثانیه هوشیاری‌اش را از دست بدهد و خودرویی که با سرعت جاده‌ای بدون کنترل رها شود، به تصادف زنجیره‌ای تبدیل می‌شود.

به همین دلیل نخستین اقدام، برداشتن خطر متحرک از جاده است: توقف در امن‌ترین نقطهٔ ممکن، خاموش کردن موتور و روشن کردن چراغ‌های خطر تا بقیه متوجه خودروی متوقف شوند. بعد از آن اورژانس را خبر کن، مصدوم را در وضعیت نیمه‌نشسته و آرام قرار بده، یقه و کمربند را شل کن و تا رسیدن آمبولانس کنارش بمان و تنفس و هوشیاری‌اش را زیر نظر بگیر.

نکتهٔ حفظ‌کردنی: در هر وضعیت اورژانسِ داخل خودرو، ترتیب ثابت است — اول توقف ایمن، بعد تماس با اورژانس، بعد کمک اولیه. تلهٔ آزمون گزینه‌ای است که پیشنهاد می‌کند راننده تا نزدیک‌ترین بیمارستان ادامه دهد؛ این پیشنهاد مسئولانه به نظر می‌رسد ولی در عمل یعنی سپردن فرمان به کسی که هر لحظه ممکن است بیهوش شود.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• پیشنهاد دهید به نزدیک‌ترین بیمارستان برود. — منطقی به نظر می‌رسد، اما یعنی راننده‌ای که هر لحظه ممکن است هوشیاری‌اش را از دست بدهد پشت فرمان بماند؛ رساندن او باید کار آمبولانس یا فرد دیگری باشد، نه خودش.
• دو قرص والرین و یک لیوان آب به او بدهید. — والرین اثری بر یک رویداد حاد قلبی ندارد و تنها وقت طلایی را تلف می‌کند؛ دادن دارو به شخصی که ممکن است دچار حملهٔ قلبی باشد، از وظایف امدادگر غیرحرفه‌ای نیست.
• توصیه کنید قدم بزند و هوای تازه بخورد. — راه رفتن فعالیت بدنی است و نیاز عضلهٔ قلب به اکسیژن را بالا می‌برد؛ دقیقاً برعکس چیزی که بیمار قلبی به آن نیاز دارد، یعنی استراحت کامل.