در خونریزی بینی، هنگام کمک به مصدوم لازم است:

توضیح

سر مصدوم را کمی به جلو خم کن و بالای بینی را فشار بده.

در خونریزی بینی مصدوم را بنشان، سرش را کمی به جلو خم کن و پرهٔ بینی را زیر استخوان، بین دو انگشت، ده تا پانزده دقیقه بدون رها کردن فشار بده. اگر ممکن است چیز سردی روی تیغهٔ بینی و پیشانی بگذار تا رگ‌ها جمع شوند.

دلیل ایمنی این وضعیت مهم‌تر از خودِ تکنیک است. اگر سر را به عقب ببری خونریزی بند نمی‌آید، فقط از دید تو پنهان می‌شود: خون از پشت بینی به حلق می‌ریزد و بلعیده می‌شود. نتیجه‌اش تهوع و استفراغ خونی است و در مصدومی که هوشیاری‌اش کاهش یافته، همان خون می‌تواند وارد راه هوایی شود. خمِ رو به جلو باعث می‌شود خون از سوراخ بینی بیرون بریزد و هم مسیر تنفس امن بماند و هم بتوانی شدت خونریزی را واقعاً ارزیابی کنی.

فشار انگشت هم بی‌دلیل انتخاب نشده؛ بیشتر خونریزی‌های بینی از شبکهٔ رگ‌های تیغهٔ میانی است و فشار از بیرون این رگ‌ها را به غضروف می‌چسباند تا لخته تشکیل شود. هر بار که برای «بررسی» فشار را رها کنی، لختهٔ تازه پاره می‌شود و کار از اول شروع می‌شود.

تلهٔ رایج آزمون همان واکنش غریزی است: «سر را عقب ببر». اگر خونریزی پس از ضربه به سر یا صورت باشد یا بعد از بیست دقیقه بند نیاید، مصدوم باید به مرکز درمانی برسد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• سر مصدوم را به عقب ببرید. — به عقب بردن سر آشناترین و در عین حال خطرناک‌ترین کار است؛ خون به‌جای بیرون آمدن به حلق می‌ریزد و خطر بلع، استفراغ و ورود به راه هوایی را می‌سازد.
• پنبه در بینی مصدوم بگذارید. — پنبه در سوراخ بینی هم رگ را واقعاً فشرده نمی‌کند و هم موقع بیرون کشیدن، الیافش لختهٔ تازه را می‌کَند و خونریزی دوباره راه می‌افتد.
• بگذارید خونریزی ادامه یابد و خودبه‌خود بند بیاید. — رها کردن خونریزی به امید بند آمدن خودبه‌خودی یعنی از دست دادن ساده‌ترین اقدام مؤثر؛ خونریزی طولانی بینی می‌تواند به افت فشار و ضعف شدید برسد.