در تصادف رانندگی، اولین کار این است که:

توضیح

اول صحنه را بررسی کن و از ایمن بودن آن مطمئن شو.

پیش از هر اقدام درمانی، باید بدانی وارد چه محیطی می‌شوی. صحنهٔ تصادف می‌تواند نشت بنزین، دود، آتش، شیشهٔ خردشده، خودروی ناپایدار، سیم برق افتاده و از همه شایع‌تر، ترافیک عبوریِ مهارنشده داشته باشد. آمار نشان می‌دهد بخش قابل‌توجهی از آسیب‌های صحنهٔ تصادف مربوط به کسانی است که برای کمک وارد شده‌اند و خودروی دیگری به آن‌ها زده است.

بررسی صحنه فقط نگاه کردن نیست؛ شامل روشن کردن چراغ خطر، گذاشتن مثلث هشدار در فاصلهٔ مناسب، خاموش کردن موتور خودروهای درگیر و ارزیابی سریع خطرهای آتش‌سوزی است. تنها بعد از این مرحله، سراغ ارزیابی مصدومان، تماس با اورژانس و کمک اولیه می‌روی. اگر ایمن‌سازی ممکن نباشد، اصلاً وارد نمی‌شوی و کار را به تیم حرفه‌ای می‌سپاری.

تلهٔ آزمون این است که هر سه گزینهٔ دیگر اقدامات درستی هستند اما در جای اشتباهِ ترتیب قرار گرفته‌اند. بدترینشان بیرون آوردن مصدوم از خودرو است: بدون ضرورت، این کار می‌تواند آسیب ستون فقرات را به فلج دائمی تبدیل کند. ترتیب ثابت را حفظ کن: ایمنی صحنه، ارزیابی مصدوم، تماس با اورژانس، کمک اولیه.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• مصدوم را در وضعیت راحت قرار دهید. — «وضعیت راحت» معیار پزشکی نیست و جابه‌جا کردن مصدوم پیش از ارزیابی، آسیب ستون فقرات را بدتر می‌کند.
• بررسی کنید که مصدوم خونریزی شدید ندارد. — کنترل خونریزی شدید حیاتی است، اما پس از اطمینان از ایمنی صحنه انجام می‌شود؛ وگرنه خودت مصدوم بعدی می‌شوی.
• مصدوم را از وسیله نقلیه بیرون بیاورید. — خارج کردن مصدوم از خودرو فقط در موارد استثنایی مثل آتش‌سوزی یا احتمال انفجار مجاز است، نه به‌عنوان نخستین اقدام روتین.