در حمله آسم برونشیال، به مصدوم باید:

توضیح

کمک کن حالت نیمه‌نشسته بگیرد.

در حملهٔ آسم برونشیال، مسیرهای هوایی تنگ می‌شوند و مشکل اصلی، بیرون دادن هواست نه گرفتن آن. در وضعیت نشسته یا نیمه‌نشسته، دیافراگم آزادانه حرکت می‌کند و مصدوم می‌تواند با تکیهٔ دست‌ها روی زانو یا لبهٔ صندلی، از عضلات کمکی تنفس استفاده کند. همین وضعیت ساده، کار تنفسی را محسوس‌تر از هر اقدام دیگری کاهش می‌دهد.

خواباندن مصدوم دقیقاً برعکس عمل می‌کند: فشار محتویات شکم به دیافراگم منتقل می‌شود، حجم قابل‌استفادهٔ ریه کم می‌شود و احساس خفگی و در نتیجه اضطراب بیشتر می‌شود؛ و اضطراب خودش حمله را تشدید می‌کند. در کنار وضعیت بدن، یقه و لباس تنگ را شل کن، پنجره را باز کن یا هوای تازه برسان، به او کمک کن اسپری استنشاقی همیشگی‌اش را پیدا کند و استفاده کند، و با لحن آرام او را به تنفس آهسته تشویق کن.

تلهٔ آزمون این است که سه گزینهٔ دیگر همگی وضعیت‌های درستی هستند اما برای وضعیت‌های دیگر: خواباندن با پاهای بالا، وضعیت شوک است؛ خواباندن با زانوهای خم‌شده، وضعیت آسیب شکم است. اگر وضعیت‌های استاندارد را به همراه موقعیتِ درستشان حفظ کنی، این دسته از سوال‌ها خودبه‌خود حل می‌شوند.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• او را بخوابانید و پاهایش را بالا ببرید. — این وضعیت شوک است و برای بالا بردن جریان خون به مغز به کار می‌رود؛ در آسم، خواباندن مصدوم فقط تنفس را سخت‌تر می‌کند.
• او را بخوابانید و پاها را از زانو خم کنید. — خواباندن با زانوهای خم‌شده وضعیت مناسب آسیب شکم است، نه حملهٔ تنفسی؛ در آسم هر وضعیت خوابیده نامناسب است.
• او را بخوابانید و سرش را بالا ببرید. — بالا بردن سر در حالی که بدن خوابیده است، فشار محتویات شکم بر دیافراگم را برنمی‌دارد و مشکل بازدم را حل نمی‌کند.