این خط‌کشی عمودی مشخص می‌کند:

توضیح

لبهٔ پایینی پل یا تونل.

خط‌کشی عمودی شطرنجیِ سیاه و سفیدی که در تصویر روی زیرِ دهانهٔ پل کشیده شده، کارِ مشخصی دارد: لبهٔ پایینی سازهٔ پل یا تونل را نشان می‌دهد؛ یعنی همان سطحی که ارتفاع مجاز عبور را محدود می‌کند. به همین دلیل این نوار درست روی خطِ برخورد، در تمام عرض دهانه، اجرا می‌شود تا از پشت فرمان بلافاصله دیده شود — همان‌طور که در تصویر، حتی با نور کم زیر پل، آن نوار از همه چیز بیشتر به چشم می‌آید.

منطق ایمنی روشن است: خطر واقعی در این نقاط، برخورد سقف کامیون، اتوبوس یا بار بلند با دهانهٔ پل است. رانندهٔ خودروی سواری این خطر را حس نمی‌کند، اما رانندهٔ کامیون سبزرنگ تصویر باید ارتفاع بارش را با همین لبه بسنجد. تصادف‌هایی که این خط‌کشی جلوی‌شان را می‌گیرد معمولاً سنگین‌اند: کنده شدن سازه، ریختن بار روی سواره‌رو و بسته شدن کامل راه.

نکتهٔ حفظ‌کردنی: در خط‌کشی عمودی، «کجا کشیده شده» معنای آن را تعیین می‌کند. نوار روی لبهٔ پایینی دهانه یعنی محدودیت ارتفاع؛ همان الگو روی پایه‌ها و ستون‌ها معنای دیگری دارد و هشدارِ عنصر خطرناکِ سازهٔ راه است. این دو را در آزمون جابه‌جا نکن.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• ورودی تونل‌های بدون روشنایی. — ورودی تونل بدون روشنایی با تابلو اعلام می‌شود، نه با نوار شطرنجی روی دهانه؛ ضمناً در تصویر تونل نیست، پلی است که راه از زیر آن می‌گذرد.
• هر عنصری از سازه‌های جاده‌ای که برای تردد خطر ایجاد می‌کند. — «هر عنصر خطرناک سازهٔ راه» توصیف خط‌کشی عمودیِ پایه‌ها، ستون‌ها و جان‌پناه‌هاست؛ نوار روی لبهٔ پایینی دهانه فقط محدودیت ارتفاع را نشان می‌دهد.