در درمان زخم‌های نه‌چندان خطرناک، باید:

توضیح

زخم را با آب و صابون بشوی و سپس پانسمان کن.

در زخم‌های کوچک و سطحی، تهدید اصلی خونریزی نیست؛ عفونت است. چنین زخمی خودبه‌خود بند می‌آید، اما خاک، شن و باکتری‌ای که در آن مانده می‌تواند چند روز بعد به التهاب و چرک برسد. بنابراین کار درست، شستن مکانیکی زخم با آب جاری و صابون است تا آلودگی از سطح زخم بیرون رانده شود، و بعد بستن یک پانسمان تمیز که مانع آلودگی دوباره شود.

دربارهٔ مواد ضدعفونی‌کننده یک قاعدهٔ ساده را حفظ کن: ید، الکل و مواد مشابه روی پوست سالمِ اطراف زخم استفاده می‌شوند، نه داخل خودِ زخم. این مواد بین باکتری و سلول زندهٔ بدن فرق نمی‌گذارند؛ ریختنشان داخل زخم بافت تازه را می‌سوزاند، درد شدید ایجاد می‌کند و ترمیم را کند می‌کند.

تلهٔ رایج آزمون، جابه‌جا شدن همین دو دستور است. برای زخم کم‌خطر، اول شستن و بعد پانسمان؛ اما برای زخم خطرناک و پرخونریزی، اول بند آوردن خون و پانسمان، بدون شستن. کلمهٔ کلیدی در متن سوال همان «خطرناک» یا «نه‌چندان خطرناک» است و پاسخ کاملاً به آن وابسته است.

اگر زخم عمیق، آلوده یا ناشی از گاز گرفتگی باشد یا واکسن کزاز به‌روز نباشد، مراجعه به پزشک لازم است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• زخم را با ماده الکلی (ید، ودکا و غیره) ضدعفونی کنید. — ریختن ید یا الکل داخل زخم بافت زندهٔ لبه‌های زخم را از بین می‌برد، درد شدید ایجاد می‌کند و ترمیم را کند می‌کند؛ این مواد جای کاربردشان پوست سالم اطراف زخم است، نه داخل آن.