این سواره‌رو چند خط عبور دارد؟

توضیح

دو خط عبور.

روی این سواره‌رو فقط یک خط‌کشیِ محور کشیده شده و هیچ خطی نیمه‌ها را به خط‌های عبور کوچک‌تر تقسیم نکرده است. در چنین حالتی تعداد خط‌ها را رانندگان بر اساس عرض سواره‌رو، ابعاد وسایل نقلیه و فاصلهٔ ایمن میان آن‌ها تعیین می‌کنند. عرض هر نیمه در این تصویر تنها به اندازهٔ یک ردیف خودرو است؛ پس دو خط عبور داریم، یکی برای هر جهت.

تلهٔ تصویر همان دو دوچرخهٔ موتوری است که در نیمهٔ راست کنار هم حرکت می‌کنند. کنار هم حرکت کردنِ دو وسیلهٔ باریک، خط عبور جدید نمی‌سازد. معیار، عرضِ واقعیِ لازم برای یک وسیله نقلیه با فاصلهٔ ایمن است؛ کنار همان موتورسیکلت، یک خودروی سواری جا نمی‌شود.

چرا این تفکیک مهم است؟ چون اگر نیمهٔ راست را دو خطه فرض کنی، به خودت اجازه می‌دهی کنار موتورسوار حرکت کنی و او را به جدول بچسبانی؛ و بدتر از آن، سبقت گرفتن از او را «تغییر خط» می‌بینی، در حالی که در واقع باید از نیمهٔ مقابل استفاده کنی — یعنی همان مانوری که قواعد سبقت را فعال می‌کند و دید کافی و فاصلهٔ کافی می‌خواهد.

نکتهٔ حفظ‌کردنی: تعداد خط‌ها را از عرض راه بخوان، نه از تعداد وسایل نقلیه‌ای که در تصویر کنار هم دیده می‌شوند.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• یک — «یک» وقتی درست است که عرض سواره‌رو حتی جای عبور همزمان دو خودرو از دو جهت را ندهد؛ اینجا خودرو و موتورسیکلت‌ها به‌راحتی از کنار هم می‌گذرند.
• سه — «سه» از شمردن دو موتورسیکلتِ کنار هم به‌عنوان دو خط مستقل می‌آید؛ وسیلهٔ باریک، خط عبور نمی‌سازد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»