در صورت شک به آسیب ستون فقرات، چه وضعیت بهینه‌ای باید برای مصدوم هوشیار فراهم شود؟

توضیح

روی سطح سخت و صاف به پشت بخوابانش، بی‌جهت جابه‌جایش نکن و وضعیتش را تغییر نده.

در آسیب ستون فقرات، مهره ممکن است شکسته باشد ولی نخاع هنوز سالم مانده باشد. تمام کاری که کمک‌دهنده می‌کند باید حول یک هدف بچرخد: نگذارد این وضعیت به هم بخورد. یک خم شدن یا چرخش کوچک کافی است تا لبهٔ مهرهٔ شکسته به نخاع برسد و فلج دائمی ایجاد کند.

سطح سخت و صاف انتخاب شده چون روی سطح نرم — تشک، صندلی خودرو یا برانکارد شل — ستون فقرات تحت وزن بدن قوس برمی‌دارد و همان جابه‌جایی خطرناک اتفاق می‌افتد. مصدوم هوشیار را در همان جای امن نگه دار، سر و گردن را ثابت کن، با او حرف بزن تا آرام بماند و منتظر تیم امداد بمان. اگر ناچار به جابه‌جایی هستی — مثلاً خطر آتش‌سوزی — باید چند نفر هم‌زمان و به‌صورت غلتاندن یک‌پارچه، سر و گردن و تنه را در یک راستا نگه دارند.

نکتهٔ حفظ‌کردنی، فهرست موقعیت‌های مشکوک است: سقوط از ارتفاع، واژگونی خودرو، برخورد از پشت با ضربهٔ شلاقی گردن، شیرجه در آب کم‌عمق، و هر مصدوم بی‌هوش تصادف. در این موارد تا اثبات خلافش، آسیب ستون فقرات را فرض بگیر.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• مصدوم را به پهلو بخوابانید. — وضعیت پهلو برای مصدوم بی‌هوش و حفظ راه هوایی است؛ در مصدوم هوشیارِ مشکوک به آسیب ستون فقرات، چرخاندن بدن همان حرکتی است که باید از آن پرهیز کنی.
• مصدوم را به پشت بخوابانید، لوله‌ای از لباس زیر گردنش بگذارید و پاهایش را بالا ببرید. — گذاشتن لوله‌ای از لباس زیر گردن، گردن را به عقب خم می‌کند و بالا بردن پاها هم بدن را جابه‌جا می‌کند؛ هر دو دقیقاً همان جابه‌جایی مهره‌ای هستند که خطر فلج را می‌سازند.