در محدوده‌های مسکونی که ورودی و خروجی آنها با تابلوهای «منطقه مسکونی» و «پایان منطقه مسکونی» مشخص شده، ممنوع نیست:

توضیح

حرکت عابران پیاده روی سواره‌رو.

در محدوده‌ای که با تابلوی «منطقهٔ مسکونی» شروع و با «پایان منطقهٔ مسکونی» تمام می‌شود، قاعدهٔ بازی وارونه می‌شود: عابر پیاده حق دارد هم از پیاده‌رو و هم از خودِ سواره‌رو استفاده کند و در تمام عرض راه بر وسایل نقلیه حق تقدم دارد. در مقابل، تردد عبوری، رانندگی آموزشی، پارک با موتور روشن و پارک وسایل نقلیهٔ سنگین خارج از محل‌های تعیین‌شده در این محدوده ممنوع است.

فلسفهٔ این منطقه ساده است: خیابان‌های داخل مجتمع‌های مسکونی محل زندگی، بازی کودکان و رفت‌وآمد ساکنان‌اند، نه مسیر عبور. وقتی عابر و خودرو ناچارند از یک سطح مشترک استفاده کنند، تنها راه ایمن این است که سرعت خودرو تا حد سرعت پیاده پایین بیاید و بار احتیاط کامل روی راننده باشد. به همین دلیل عبورِ صرفاً میان‌بُر ممنوع شده تا حجم و سرعت ترافیک بالا نرود.

نکتهٔ حفظ‌کردنی و در عین حال تلهٔ آزمون: صورت سوال منفی است و می‌پرسد چه چیزی «ممنوع نیست». عابر روی سواره‌رو در حالت عادی تخلف است، ولی دقیقاً همان چیزی است که در منطقهٔ مسکونی مجاز می‌شود. در ضمن عابر هم حق ندارد بی‌دلیل مانع تردد شود.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• تردد عبوری وسایل نقلیه. — تردد عبوری در منطقهٔ مسکونی صراحتاً ممنوع است؛ این محدوده برای دسترسی ساکنان ساخته شده، نه برای میان‌بُر زدن.
• رانندگی آموزشی. — رانندگی آموزشی در منطقهٔ مسکونی ممنوع است، چون هنرجو در محیطی که کودک و عابر در سواره‌رو حضور دارند خطر اضافه می‌سازد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»