در صورت از دست دادن هوشیاری با حفظ تنفس و گردش خون، مصدوم را برای کمک اولیه در چه وضعیتی می‌خوابانید؟

توضیح

او را در وضعیت پایدار به پهلو قرار بده؛ زانوهای خم‌شده روی زمین و دست بالایی زیر گونه.

مصدومی که هوشیاری‌اش را از دست داده اما تنفس و گردش خونش برقرار است، به احیا نیاز ندارد؛ به محافظت از راه هوایی نیاز دارد. در بی‌هوشی عضلات شل می‌شوند، ریشهٔ زبان به عقب می‌افتد و رفلکس‌های سرفه و بلع از کار می‌افتند. در وضعیت به‌پشت، همین دو عامل کافی‌اند تا زبان حلق را ببندد یا استفراغ وارد ریه شود.

جزئیات وضعیت پایدار بی‌دلیل نیست. زانوی خم‌شده‌ای که زمین را لمس می‌کند مانع می‌شود مصدوم روی صورت بغلتد. دست بالایی زیر گونه، سر را کمی به عقب و دهان را رو به پایین نگه می‌دارد تا خون، بزاق و محتویات معده به‌جای ورود به نای، از دهان بیرون بریزند. سر نباید روی بالش یا لباس تاشده بالا بیاید، چون خم شدن گردن به جلو مسیر هوا را تنگ می‌کند.

پس از قرار دادن مصدوم در این وضعیت، هر دقیقه تنفس را کنترل کن، او را گرم نگه دار و تنها نگذار. اگر تنفس قطع شد، فوراً به پشت برگردانش و احیای قلبی-ریوی را شروع کن.

تلهٔ آزمون، وضعیت‌های «راحت» است؛ بالش زیر سر یا خواباندن صاف به پشت هر دو به نظر آرامش‌بخش می‌رسند و هر دو راه هوایی را تهدید می‌کنند.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• به پشت، با گذاشتن بالش زیر سرش. — بالش زیر سر گردن را به جلو خم می‌کند و مسیر هوا را تنگ‌تر می‌کند؛ ضمناً مصدوم همچنان به پشت خوابیده و در برابر استفراغ محافظت نشده است.
• به پشت، با پاهای کشیده. — خواباندن صاف به پشت با پاهای کشیده بدترین حالت برای مصدوم بی‌هوش است؛ زبان به عقب می‌افتد و هر ترشحی مستقیم به سمت راه هوایی می‌رود.