در این وضعیت هنگام گردش به چپ باید حق تقدم بدهید به:

توضیح

به هیچ‌کدام؛ در این تقاطع حق تقدم با توست.

تابلوی لوزی زردِ سمت راست می‌گوید راه تو راه اصلی است، و تابلوی کمکیِ زیر آن نقشهٔ تقاطع را نشان می‌دهد: خط ضخیم از پایین — یعنی همان مسیری که تو در آن هستی — بالا می‌آید و به چپ می‌پیچد. پس راه اصلی در این تقاطع تغییر جهت می‌دهد و تو با گردش به چپ روی راه اصلی می‌مانی.

اتوبوس سفید و قرمز روی بازوی سمت راست است؛ آن بازو در تابلوی کمکی با خط نازک کشیده شده، یعنی راه فرعی است و راننده‌اش موظف است به تو راه بدهد. خودروی تیرهٔ سمت چپ روی راه اصلی قرار دارد، اما وقتی راه اصلی در تقاطع تغییر جهت می‌دهد، رانندگانِ راه اصلی نسبت به یکدیگر طبق قواعد تقاطع هم‌عرض عمل می‌کنند؛ یعنی «حق تقدم با سمت راست». آن خودرو در سمت چپ توست، پس او باید صبر کند.

دلیل ایمنیِ این تابلوی کمکی همین است که پیش از رسیدن به خط تقاطع بدانی راه اصلی کجا می‌رود؛ تردید در وسط تقاطع دقیقاً همان لحظه‌ای است که برخورد پهلویی رخ می‌دهد. تلهٔ آزمون هم روشن است: چشم اول به اتوبوس بزرگ می‌افتد و ذهن می‌گوید «راه بده». ملاک، اندازهٔ وسیله نقلیه نیست؛ اول تابلوی کمکی را بخوان، بعد تصمیم بگیر.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• راننده خودروی سواری. — خودروی سواری واقعاً روی راه اصلی است و همین گمراه‌کننده‌اش می‌کند، اما در سمت چپ تو قرار دارد و طبق قاعدهٔ سمت راست، او باید به تو راه بدهد.
• راننده اتوبوس. — اتوبوس نزدیک و بزرگ است، ولی روی بازوی فرعی تقاطع قرار دارد؛ راه فرعی در برابر راه اصلی هیچ حق تقدمی ندارد.