طبق قانون ج.ا.، دید ناکافی محسوب می‌شود:

توضیح

دید راه و یا فاصلهٔ دید تا ۳۰۰ متر در مه، باران، برف و دیگر شرایط جوی نامساعد.

«دید ناکافی» یک اصطلاح تعریف‌شده در قانون است و معیارش کاملاً عددی است: وقتی به دلیل مه، باران، بارش برف یا دیگر شرایط جوی نامساعد، فاصلهٔ دید راه تا ۳۰۰ متر کاهش پیدا کند، دید ناکافی محسوب می‌شود. توجه کن که این تعریف به روز و شب گره نخورده است؛ دید ناکافی در روشنایی روز هم ممکن است رخ دهد.

این تعریف را با «تاریکی شبانه‌روز» اشتباه نگیر؛ آن یک وضعیت جداگانه است و ربطی به شرایط جوی ندارد. تفکیک این دو مفهوم دقیقاً همان چیزی است که آزمون می‌سنجد.

اهمیت عملی تعریف در تکالیفی است که به آن گره خورده: در شرایط دید ناکافی باید چراغ‌های مربوط را روشن کنی، سرعت را متناسب با فاصلهٔ دید کم کنی و فاصلهٔ طولی را بیشتر بگیری. منطق ایمنی هم روشن است: قاعدهٔ پایه می‌گوید سرعتت باید طوری باشد که بتوانی در محدودهٔ دیدِ خودت متوقف شوی. اگر در مه فقط ۸۰ متر جلو را می‌بینی، سرعت ۹۰ کیلومتر بر ساعت یعنی حرکت کورکورانه.

در جاده‌های کوهستانی ارمنستان — گردنه‌ها و مسیرهای مرتفع — مه می‌تواند در چند دقیقه دید را از کیلومترها به چند ده متر برساند؛ این تعریف آنجا کاربرد روزمره پیدا می‌کند.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• فاصله دید راه در ساعات تاریکی شبانه‌روز. — این توصیف مربوط به تاریکی شبانه‌روز است، نه دید ناکافی؛ دو مفهوم جدا با تکالیف متفاوت.
• فاصله دید راه در مناطق مسکونی، در شرایط نبود روشنایی مصنوعی سواره‌رو. — نبود روشنایی مصنوعی در محدودهٔ مسکونی یک شرط محلی است و در تعریف قانونی دید ناکافی نیامده؛ معیار قانون، شرایط جوی و فاصلهٔ دید تا ۳۰۰ متر است.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»