طبق قانون ج.ا.، وسایل نقلیه مسیری (عمومی) محسوب می‌شوند:

توضیح

وسیله‌ای که ایستگاه توقف دارد، در مسیر مشخص حرکت می‌کند و مسافر و (یا) بار جابه‌جا می‌کند: تراموا، اتوبوس برقی و اتوبوس.

تعریف «وسیلهٔ نقلیهٔ مسیری» سه رکن دارد و هر سه باید با هم جمع شوند: حرکت روی مسیر از پیش تعیین‌شده، داشتن ایستگاه‌های توقف مشخص، و جابه‌جایی مسافر یا بار. تراموا، اتوبوس برقی و اتوبوس هر سه شرط را دارند. تاکسی مسافربر دو شرط نخست را ندارد؛ نه مسیر ثابت دارد و نه ایستگاه رسمی، و مسافر را هر جا که سفارش بدهد سوار و پیاده می‌کند.

این تفکیک فقط بازی با کلمات نیست، چون قانون برای وسایل نقلیهٔ مسیری امتیازهای واقعی قائل شده است: خط عبور ویژه‌ای که با علامت مخصوص جدا می‌شود، حق تقدم هنگام خروج از ایستگاه در محدودهٔ مسکونی، و آزادی نسبی از تابلوهای دستوریِ جهت حرکت. اگر تاکسی را هم «مسیری» بدانی، نتیجه‌اش دو خطای پرهزینه است: یا خودت وارد خط ویژه می‌شوی، یا حق تقدمی می‌دهی که قانون نداده و جریان پشت سرت را قفل می‌کنی.

تلهٔ آزمون همیشه به یک شکل چیده می‌شود: گزینه‌ای که فهرست درست را می‌آورد و ته آن «و نیز تاکسی» را می‌چسباند. تعریف را با همان سه رکن حفظ کن و به هر گزینه‌ای که تاکسی را داخل فهرست بیاورد بدگمان باش.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• وسایل نقلیه (تراموا، اتوبوس برقی، اتوبوس) و نیز تاکسی‌ها، که ایستگاه دارند، در مسیر حرکت می‌کنند و مسافر و (یا) بار حمل می‌کنند — افزودن تاکسی وسوسه‌کننده است چون تاکسی هم مسافر جابه‌جا می‌کند؛ اما تاکسی نه مسیر ثابت دارد و نه ایستگاه تعیین‌شده، و همین دو رکنِ گم‌شده تعریف قانونی را می‌شکند.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»