طبق قانون ج.ا.، پارک محسوب می‌شود:

توضیح

بی‌حرکت کردن عمدی وسیله نقلیه برای بیش از ۵ دقیقه، جز در موارد استثناشدهٔ قانون.

تعریف قانونیِ پارک سه عنصر دارد: عمدی بودن، بیش از ۵ دقیقه بودن، و بیرون بودن از فهرست استثناها. استثناها هم مشخص‌اند: بی‌حرکت ماندن برای جلوگیری از برخورد با دیگر کاربران راه یا با یک مانع، سوار و پیاده شدن مسافر، بارگیری و تخلیه بار، و سایر مواردی که قانون پیش‌بینی کرده است.

چرا این جزئیات مهم‌اند؟ چون دقیقاً همین‌ها مرز میان یک وضعیت عادی و یک تخلف را می‌کشند. اگر پشت راه‌بندان یا پشت یک مانع بیست دقیقه بی‌حرکت بمانی، پارک نکرده‌ای؛ ارادهٔ تو در کار نبوده و قانون این حالت را از تعریف بیرون گذاشته است. برعکس، اگر خودرو را کنار خیابان بگذاری و ده دقیقه بروی خرید، پارک کرده‌ای — حتی اگر خودت اسمش را «یک لحظه ایستادم» بگذاری.

اهمیت عملی این تعریف در تابلوها و خط‌کشی‌ها خودش را نشان می‌دهد: تابلوی «پارک ممنوع» فقط همین رفتار را می‌بندد و توقف کوتاه برای پیاده کردن مسافر همچنان مجاز است؛ اما تابلوی «توقف ممنوع» هر دو را ممنوع می‌کند. اگر تعریف پارک را دقیق ندانی، در خواندن این تابلوها اشتباه می‌کنی.

تلهٔ این سوال، گزینه‌ای است که تعریف را کوتاه می‌کند و فقط سوار و پیاده کردن مسافر و بارگیری را استثنا می‌گیرد.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• بی‌حرکت کردن عمدی وسیله نقلیه برای بیش از ۵ دقیقه، اگر مربوط به سوار و پیاده کردن مسافر یا بارگیری و تخلیه بار نباشد. — این نسخهٔ ناقصِ تعریف است: استثنای «جلوگیری از برخورد با دیگر کاربران راه یا مانع» و «سایر موارد پیش‌بینی‌شده در قانون» را جا انداخته؛ با چنین تعریفی، ماندنِ اجباری پشت یک مانع هم پارک محسوب می‌شد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»